مبانی معرفتی و زمینههای غیرمعرفتی، شیوهی شکلگیری و روششناسی بنیادین نظریهها و اندیشههای اندیشمندان را بازگو میکنند. فارابی نخستین حکیم مسلمانی است که به بحث تدبیر منزل اشاره و به پیروی از ارسطو مباحث منزل را مقدمهی مباحث سیاست مطرح کرده است، ولی در آثارش مستقیم به جزئیات و مبانی معرفتی و روشی تدبیر منزل نپرداخته است. هدف این نوشتار، تبیین روششناسی معرفتی فارابی در تدبیر منزل است و به این پرسش پاسخ میدهد که حکمت منزلی فارابی بر مبنای چه روششناسی معرفتی استوار است؟ حکمت منزلی فارابی با مبانی و روشهای معرفتی مانند نمودگرایی، بودگرایی، غایتگرایی، مدنیتگرایی، عقلگرایی، فطرتگرایی، حسگرایی، دینمداری، وحدتگرایی و سعادتمحوری روششناسی بنیادینی را مطرح میکند که تأمین کنندهی سعادت زندگی دنیوی و اخروی است. همچنین این روششناسی، در حوزهی هنجارها، باید و نبایدهای عقلی و در عرصهی روابط و رفتارهای خانوادگی رویکرد میانهروی، برترینخواهی، محبتورزی و عدالتورزی را برای تدبیر منزل و اصلاح سبک زندگی معرفی میکند. این نوشتار، به روش تحلیلی- توصیفی، روششناسی معرفتی فارابی در تدبیر منزل را بررسی و به تأثیر آن در سبک زندگی اشاره میکند.
_______ 1352. تلخیص نوامیس افلاطون، به نقل از عبدالرحمن بدوی در«افلاطون فیالاسلام»، بهکوشش مهدی محقق، مؤسسه مطالعات اسلامی دانشگاه مکگیل کانادا و دانشگاه تهران.
_______ 1369. احصاءالعلوم، ترجمهی حسن خدیوجم، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی.
کرمانی، طوبی و صالحی، صغری. (1396). روششناسی فارابی در تدبیر منزل و تأثیر آن در سبک زندگی. مطالعات راهبردی زنان، 19(76)، 109–135. https://doi.org/10.22095/jwss.2017.57644
MLA
کرمانی، طوبی، و صالحی، صغری. "روششناسی فارابی در تدبیر منزل و تأثیر آن در سبک زندگی"، مطالعات راهبردی زنان، 19، 76، 1396، 109–135. doi: 10.22095/jwss.2017.57644
HARVARD
کرمانی، طوبی، و صالحی، صغری. (1396). 'روششناسی فارابی در تدبیر منزل و تأثیر آن در سبک زندگی'، مطالعات راهبردی زنان، 19(76), pp. 109–135. doi: 10.22095/jwss.2017.57644
CHICAGO
کرمانی، طوبی و صالحی، صغری، "روششناسی فارابی در تدبیر منزل و تأثیر آن در سبک زندگی." مطالعات راهبردی زنان، 19 76 (1396): 109–135, doi: 10.22095/jwss.2017.57644
VANCOUVER
کرمانی طوبی، صالحی صغری. روششناسی فارابی در تدبیر منزل و تأثیر آن در سبک زندگی. مطالعات راهبردی زنان. 1396;19(76):109–135. doi: 10.22095/jwss.2017.57644