شورای فرهنگی- اجتماعی زنان و خانواده مطالعات راهبردی زنان 2008-2827 19 76 2017 08 23 Prohibition of Women's Social Presence Narrations from a Fiqh Point of View تاملی بر نظریه ی خانه نشینی زن در فقه اسلامی 7 24 120041 10.22095/JWSS.2017.57622 FA فرج الله هدایت نیا عضو هیأت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی Journal Article 2017 04 09 Women’s behavior model in the family and society is a controversial topic in Islamic Fiqh. Some believe that women must sit at home and be engaged in maternity responsibilities and that their presence in society is only allowed in necessary cases. Others criticize this approach and consider social presence of women as their legitimate right. Disagreement on this issue arises from the apparent contradiction in Qur'anic and Sunnah (narrative) evidence on the issue. Several evidence of Quran and Sunnah implies the legitimacy of women's social presence. Despite them, we also have several narrations about the need for a female be shut in at home. Many great fiqh scholars considered the latter narrations to mean that sitting at home being desirable not a must, to reconcile between the two category of evidence on the issue and thus they consider home sitting as the desired (Mustahab) model of behavior for Muslim women.The author's hypothesis is that the primary Hukm for Muslim women is permissibility of her social presence and sitting at home is not preferred in normal situations. Based on this hypothesis, narrations implying sitting at home of a woman observe on the secondary directions. While investigating the consequences of home-sitting of a woman grown in the modern society, this paper criticizes the ethical analysis of narratives indicating women's home-sitting and explains the secondary nature of the home-sitting Hukm. الگوی رفتاری زن در خانواده و جامعه از موضوعات بحث ‌برانگیز در فقه اسلامی است. گروهی بر این باور هستند که زن باید در خانه بنشیند و به مسئولیت‌های همسری و مادری مشغول باشد و حضورش در جامعه تنها در موارد ضروری مجاز است. گروهی دیگر از این نظریه انتقاد نموده و حضور اجتماعی زن را حقّ مشروع وی به شمار آورده‌اند. اختلاف نظر پیرامون این مسأله ناشی از تنافی ظاهری ادله قرآنی و روایی مربوط به آن است. ادله‌ی متعددی از قرآن و سنت بر مشروعیت حضور اجتماعی زن دلالت دارد، و با وجود آنها، روایات متعددی نیز در باره لزوم حبس زن در خانه وارد شده است. جمع قابل توجهی از فقهای عظام با هدف جمع میان دو دسته ادله، روایات خانه‌نشینی را مبیّن احکام اخلاقی دانسته و به استحباب حبس یا جلوس زن در خانه فتوی داده‌اند و بدین ترتیب، «خانه‌نشینی» به عنوان الگوی رفتاری مطلوب برای زن مسلمان معرفی گردیده است. این نوشتار، ضمن بررسی پیامدهای خانه‌نشینی زن رشدیافته در جامعه مدرن، تحلیل اخلاقی روایات دالّ بر خانه‌نشینی زن را نقد نموده و تحلیل دیگری در باره روایات خانه‌نشینی ارائه می‌نماید. https://www.jwss.ir/article_120041_cb08b2c94dbb772324444bb4ed7cc1a4.pdf